Współrzędne: 37°19′N 26°30′E / 37.317, 26.5
Zabytkowe centrum (chora) z Klasztorem św. Jana Teologa i Grotą Apokalipsy na wyspie Patmosa
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Typ
mieszany
Spełniane kryterium
iii, iv, vi
Charakterystyka
#942
Regionb
Europa i Ameryka Północna
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę
1999
na 23. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Mozaika nad wejściem do Groty Apokalipsy przedstawiająca Jana Ewangelistę (z prawej) oraz jego ucznia Prochorosa, który notuje apokaliptyczne wizje Jana
Grota Apokalipsy (gr. Το Σπηλαίο της Αποκαλύψεως) – jaskinia znajdująca się w połowie wysokości góry na greckiej wyspie Patmos w drodze między miejscowościami Chora i Skala.
Uważa się, że w tym miejscu Jan Ewangelista przeżył wizję opisaną w Apokalipsie.
W 1999 r. UNESCO wpisało Grotę Apokalipsy wraz z Klasztorem Świętego Jana Teologa na listę światowego dziedzictwa.
Źródła
- IV MIĘDZYNARODOWE SEMINARIUM PROJEKTU COESIMA PATMOS 16-18 czerwca 2006 r.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcie wejścia do Groty Apokalipsy
- Zdjęcie wewnątrz Groty Apokalipsy
- Zdjęcie kaplicy przed wejściem
Greckie obiekty na liście dziedzictwa UNESCO
Świątynia Apollina Epikuriosa w Bassaj • Akropol ateński • Stanowisko archeologiczne w Delfach • Średniowieczne miasto Rodos • Meteory • Góra Athos • Wczesnochrześcijańskie i bizantyńskie zabytki w Salonikach • Sanktuarium Asklepiosa w Epidauros • Stanowisko archeologiczne w Mistrze • Stanowisko archeologiczne w Olimpii • Klasztory Dafni, Osios Lukas i Nea Moni na Chios • Wyspa Delos • Pythagorion i Herajon na wyspie Samos • Stanowisko archeologiczne w Werginie • Stanowiska archeologiczne w Mykenach i Tirynsie • Zabytkowe centrum (chora) z Klasztorem św. Jana Teologa i Grotą Apokalipsy na wyspie Patmos • Stare miasto w Korfu
Lascaux
Plan jaskini
Położenie
Francja, departament Dordogne
w pobliżu Montignac
Długość
ok. 250 m
Deniwelacja
30 m
Ekspozycja otworów
ku NW
Data odkrycia
1940 r.
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Rysunek konia z jaskini Lascaux
Rysunek “jednorożca” z jaskini w Lascaux
Lascaux to jaskinia krasowa w Akwitanii, w południowo-zachodniej części Francji, w której w 1940 roku odkryto rysunki i malowidła wykonane na ścianach w okresie paleolitu.
Jaskinia została przypadkowo odkryta w roku 1940 przez czterech chłopców wyciągających psa ze szczeliny. Czas powstania malowideł określany jest na wczesny okres kultury magdaleńskiej (15 000 - 13 000 p.n.e.). Zespół malowideł zdobiący ściany jaskini pochodzi z różnych epok i przedstawia przede wszystkim zwierzęta. Na około 150 metrach korytarzy umieszczonych jest około 150 malowideł i ponad 15 000 rytów skalnych. Naskalne rysunki przedstawiają głównie zwierzęta roślinożerne (jelenie, byki, bizony i konie). Można zaobserwować stopniowe doskonalenie rysunków przez paleolitycznych artystów – poszczególne rysunki powstawały prawdopodobnie w dużych odstępach czasu (nawet dziesiątek lat). Szczególnie interesująca jest tak zwana Sala Byków, w której przedstawiono cztery monumentalne byki (tury) obrysowane czarnym, grubym konturem wypełnionym plamami czerwieni i czerni. Twórca zastosował elementy tzw. perspektywy skręconej: np. w malowidle przedstawiającym byka (rysunek wielkości 3 m) artysta ukazuje z profilu biegnącego byka, którego rogi ukazane są od przodu. Największy fryz powstały w okresie paleolitu, w centralnej części ukazuje trzy zwierzęta: konia, byka i rena. Jest to najbardziej znany fragment malowidła należącego do ciekawszych elementów tego wspaniałego zabytku. Rzadko pojawiała się postać człowieka, jeżeli już jest to pokazana w prymitywny sposób.
Spis treści
//
Technologia malarska
Malowidła zostały wykonane farbami otrzymanymi za pomocą barwników pochodzenia naturalnego:
- czerń – uzyskano z węgla drzewnego
- czerwień, żółć i purpurę – ze związków żelaza, głównie ochry
Farby nakładane były palcami lub pędzlami wykonanymi z włosia lub mchu. Stosowano też wydrążone kości jako prymitywny aerograf.
Zagrożenia
Ze względu na zagrożenia dla malowideł jaskinia jest zamknięta dla zwiedzajacych..
Zobacz też
- archeologia
- sztuka, malarstwo, sztuka prehistoryczna
- odkrycia archeologiczne
Linki zewnętrzne
Przypisy
Obszar, na którym znajdują się jaskinie Mulu
Jaskinie Mulu - zespół jednych z największych jaskiń na świecia znajdujący się na terenie Parku Narodowego Gunung Mulu w Malezji na wyspie Borneo. Znajdują się w górach Crockera na zboczu góry Mulu (2377 m n.p.m.). Cały system jaskiń znajduje się na odcinku ok. 200 km.
Po przekształceniu części stanu Sarawak na wyspie Borneo w park narodowy w roku 1978 zespół brytyjskich grotołazów na prośbę władz malezyjskich zbadał wnętzra jaskiń. Przez 15 miesięcy grupa ok. 100 naukowców przebywała w trudno dostępnym rejonie, który zamieszkiwany jest przez plemię Penan.
W ukrytej dolinie znalezione zostało przejście, które zostało nazwane Jaskinią Przepowiedni. Jest długa na 1,6 km i została w całości przebyta przez grotołazów dopiero w roku 1981. Podziemny kanał prowadzi do największej z nich nazwanej Salą Sarawaku. Jest o wymiarach: długość - 701m, szerokość - 396m i wysokość - minimum 70m.
Inne bardziej znane jaskinie to: Jaskinia Jelenia, Jaskinia Wiatrów, Jaskinia Pomyślności.
Na terenie jaskiń spotkać można różnorakie zwiarzęta : ślepe pająki, półprzezroczyste kraby, białe węże. Po zmroku wnętrze wypełnia się nietoperzami i jerzykami.
Cały system jaskin i obszar parku narodowego został wpisany na listę organizacji ONZ UNESCO.
Bibliografia
Cudowny Świat/Najpiękniejsze zakątki i krajobrazy, Przegląd Readers’s Digest, Warszawa 2000, ISBN 83-88243-10-1
Linki zewnętrzne
Jaskinie Jenolan (ang. Jenolan Caves) to kompleks jaskiń krasowych, znajdujących się w australijskich Górach Błękitnych, 175 km na zachód od Sydney. Stanowią jedną z największych atrakcji turystycznych w Australii. Są to najstarsze otwarte jaskinie na świecie. mają 340 milionów lat. W jaskiniach znajduje się wiele spektakularnych formacji krasowych (heliktyty, stalaktyty, stalagnaty) większość jaskiń jest łatwo dostępna dla zwiedzających i jest dobrze oświetlona.
Spis treści
//
Historia
Lokalne plemię aborygeńskie Gundengarra nadało jaskiniom nazwę ‘Binoomea’ (Ciemne miejsca) ale Aborygeni nie zapuszczali się wewnątrz jaskiń unikając nawet przebywania w ich okolicach. Pierwszym europejczykiem który odkrył jaskinie był James Whalam który w 1838 przypadkowo natknął się na jedno z licznych wejść do jaskiń.
Początkowo znane były jako Fish River Caves, w 1866 przeszły na własność rządu Nowej Południowej Walii, ich administratorem został Jeremiah Wilson. Wilson zbadał i opisał znane jeszcze przed jego przybyciem jaskinie Elder i Lucas, a także odkrył nieznane wcześniej jaskinie Imperial, Left Imperial (znaną teraz jako Chifley), Jersey i Jubilee. Jaskinie szybko stały się popularną atrakcją turystyczną i zanim wprowadzono zakaz dotykania czy zabierania kawałków formacji krasowych na pamiątkę w 1872 odwiedzający je turyści dokonali wielu szkód.
Ich współczesna nazwa “Jenolan” została przyjęta w 1884, w języku lokalnego plemienia aborygenów oznacza ono “wysoko położone miejsce” – taką samą nazwę nosi położony niedaleko od jaskiń szczyt Fenolan.
W 1903 następny administrator James Wiburd odkrył następne jaskienie – River, Skeleton (obecna nazwa – Pool of Cerberuj), Temple of Baal, Orient i Gibbon Cave. Jaskinia Chifley w (wcześniej znana jako Left Imperial Cave ale w 1952 nazwana imieniem australijskiego premiera Bena Chiefleya) była jedną z pierwszych jaskiń na świecie oświetloną prądem elektrycznym (1880). Z kolei Orient Cave była pierwsza jaskinią w Australii która została wyczyszczona przy użyciu pary wodnej (1968).
Turystyka
Jaskinie Jenolan odwiedzane są rocznie przez ponad 250.000 turystów co czyni je jedną z najbardziej popularnych atrakcji turystycznych w Nowej Południowej Walii. 9 z jaskiń jest otwartych na co dzień do normalnego zwiedzania, kilka innych jest dostępnych dla speleologów i zorganizowanych grup turystycznych.
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Jaskinie Jenolan
Linki zewnętrzne
Przypisy
- ↑ Tests show Jenolan Caves among world’s oldest. W: ABC News Online . Australian Broadcasting Corporation. (ang.)
- ↑ Colchester, D.M., Osborne, R.A.L., Pogson, R.E., Zwingmann, H., 2006, Carboniferous clay deposits from Jenolan Caves, New South Wales: implications for timing of speleogenesis and regional geology, Australian Journal of Earth Sciences, 53(3), s377-405 (ang.)
Ten artykuł lub sekcja wymaga uzupełnienia o najświeższe informacje.
Niektóre treści są już nieaktualne.
Uaktualnij artykuł tak, aby opisywał prawidłowo ostatnie wydarzenia i usuń ten szablon po zakończeniu prac.
Najdłuższe jaskinie na świecie:
Lp
Nazwa
Państwo
Głębokość
Długość
1
Mammoth Cave System
USA
- 116m
579364m
2
Optimisticzeskaja
Ukraina
- 20m
214000m
3
Jewel Cave
USA
- 181m
207718m
4
Hölloch
Szwajcaria
- 941m
189026m
5
Lechuguilla Cave
USA
- 478m
180096m
6
Wind Cave
USA
- 198m
176288m
7
Fisher Ridge Cave System
USA
- 108m
172008m
8
Siebenhengste-hohgant-Höhlensystem
Szwajcaria
-1340m
145000m
9
Sistema Ox Bel Ha
Meksyk
133439m
10
Ozernaja
Ukraina
- 20m
122000m
11
Gua Air jernih
Malezja
- 355m
109000m
12
Réseau de la Coumo d’Hyouernedo
Francja
- 973m
105767m
13
Toca da Boa Vista
Brazylia
102000m
14
Grubstein-Westwandhohle
Austria
100485m
15
Ojo Guarena
Hiszpania
100040m
16
Sistema Purificacion
Meksyk
- 953m
93755m
17
Bullita Cave System
Australia
- 23m
93000m
18
Zołuszka
Mołdawia
- 30m
92000m
19
Hirlatzhöhle
Austria
-1070m
91800m
20
Raucherkarhöhle
Austria
- 766m
82686m
21
Friars Hole Cave System
USA
- 188m
73288m
22
Ease Gill Cave System
Wlk. Brytania
- 211m
70500m
23
Ogof Draenen
Wlk. Brytania
- 98m
66120m
24
Kazumura - Olaa Cave System
USA
-1102m
65500m
25
Organ (Greenbrier) Cave System
USA
- 148m
63569m
26
Nohoch Nah Chich
Meksyk
- 73m
61143m
27
Réseau de L’Alpe
Francja
- 655m
60247m
28
Red Del Silencio
Hiszpania
- 542m
60000m
29
Dachstein-Mammuthöhle
Austria
-1199m
58532m
30
Bolszaja Oresznaja
Rosja
- 190m
58000m
31
Barenschacht
Szwajcaria
- 946m
57800m
32
Botowskaja
Rosja
- 6m
57256m
33
Arresteliako Ziloa/Lézia (le rateau)
Francja
- 838m
57061m
34
Kap-Kutan/Promeżutocznaja
Turkmenistan
- 310m
57000m
35
Dos Ojos system
Meksyk
56672m
36
Schwarzmooskogelsystem 1623/40
Austria
-1030m
56073m
37
Sistema Huautla
Meksyk
-1475m
55953m
38
Système du Granier
Francja
- 513m
55327m
39
Mamo Kanada
Nowa Gwinea
- 528m
54800m
40
La Pierre Saint Martin / Piedra San Martin
Francja / Hiszpania
-1342m
53950m
41
Blue Spring Cave
USA
- 61m
53431m
42
Complesso Del Monte Corchia
Włochy
-1190m
52300m
43
Martin Ridge System
USA
- 96m
51884m
44
Réseau de la Dent de Crolles
Francja
- 603m
50101m
45
Lamprechtsofen–Vogelschacht
Austria
-1632m
50000m
46
Ogof Ffynnon Ddu
Wlk. Brytania
- 308m
50000m
47
Carlsbad Cavern
USA
- 316m
49680m
48
Crevice Cave
USA
45564m
49
Kolkbluser-Monsterhöhle
Austria
- 723m
44487m
50
Cumberland Caverns
USA
- 61m
44444m
51
Santo Tomas (gran caverna de)
Kuba
44165m
52
Pestera Vintului
Rumunia
- 170m
42165m
53
Eisriesenwelt
Austria
- 407m
42000m
54
Scott Hollow Cave
USA
- 174m
41843m
55
Sistema de los Cuatro V.
Hiszpania
41079m
56
Trou qui Souffle
Francja
- 670m
41000m
57
Bulmer Caverns
Nowa Zelandia
- 749m
40600m
58
Cueva del Tecolote
Meksyk
- 424m
40475m
59
sima del Hayal de Ponata (SI44)
Hiszpania
- 220m
40000m
60
Teng Long Dong
Chiny
40000m
61
Sloans Valley Cave System
USA
- 73m
39640m
62
Sistema del Canalon de los Desvios
Hiszpania
- 733m
39217m
63
Xanadu Cave System
USA
- 70m
38307m
64
Sistema Cuetzalan - Atepolihuit
Meksyk
- 658m
37676m
65
The Hole (Boggs Cave)
USA
- 69m
37020m
66
Complesso della Codula di Luna
Włochy
- 331m
37000m
67
Whigpistle Cave (MCNP)
USA
36209m
68
Coral Cave System
USA
36058m
69
Binkley’s Cave System
USA
- 43m
35567m
70
Blue Spring Cave
USA
- 38m
35567m
71
Complesso di Piaggia Bella
Włochy
- 961m
35500m
72
Sima del Mortero de Astrana
Hiszpania
- 548m
35000m
73
Tantalhöhle
Austria
- 435m
34554m
74
Sistema Aranonera
Hiszpania
-1349m
34500m
75
Atea Kanada
Nowa Gwinea
- 350m
34500m
76
Ogof Agen Allwedd
Wlk. Brytania
- 150m
34100m
77
Sistemul Poienita-Humpleu
Rumunia
- 308m
34000m
78
Hidden River System
USA
- 49m
33957m
79
Grotte de la Luire
Francja
- 547m
33700m
80
Culverson Creek Cave System
USA
- 122m
33507m
81
Silberensystem
Szwajcaria
- 847m
32685m
82
Sistema Cueto-Coventosa-Cobera
Hiszpania
- 815m
32529m
83
System Amaterskej a Punkevni Jesky.
Czechy
- 497m
32500m
84
Réseau Souterrain du Verneau
Francja
- 387m
32100m
85
Honey Creek Cave
USA
- 30m
32074m
86
Kijahe (Xontjoa) Shunthua
Meksyk
-1223m
31373m
87
Grotta di Monte Cucco
Włochy
- 929m
31300m
88
Gouffre Berger - Gouffre de la Fromagere
Francja
-1271m
31190m
89
Leon Sinks Cave System
USA
- 95m
30488m
90
Creux de la Litorne grotte de Prérouge
Francja
- 420m
30469m
91
Cosanostraloch-Berger-Platteneck Höhle
Austria
-1291m
30396m
92
Cueva Fuentes
Kuba
30000m
93
Ellis Basin System
Nowa Zelandia
- 775m
29804m
94
Gouffre de Padirac
Francja
- 230m
29000m
95
Windymouth (Wind) Cave
USA
28968m
96
System Demanovskych jaskyn
Słowacja
28600m
97
Réseau de Coufin-Chevaline
Francja
- 411m
28542m
98
Lilburn Cave
USA
- 155m
28061m
99
Jagerbrunntrogsystem
Austria
-1078m
28026m
100
Ogof Daren Cilau
Wlk. Brytania
- 190m
28000m
Zobacz też
- Najdłuższe jaskinie w Polsce
- Najgłębsze jaskinie świata
- Najgłębsze jaskinie w Polsce
Linki zewnętrzne
Kryształowa Jaskinia w Naica – fragment czynnej kopalni ołowiu, srebra i cynku, znajdującej się na półpustynnym terenie gór Naica, około 100 km na południowy wschód od meksykańskiego miasta Chihuahua. Słynie z największych, odkrytych dotąd kryształów.
Spis treści
//
Historia
Naica w języku Indian Tarahumara znaczy cieniste miejsce. W 1794 r. odkryto w tych rejonach żyłę srebra i trochę złota. Eksploatację na szeroką skalę rozpoczęto w 1900 r., kiedy wzrosło zapotrzebowanie na cynk.
Podczas rewolucji meksykańskiej kopalnia przynosiła wielkie zyski. Do dziś jest jednym z ważniejszych dostawców surowców mineralnych w Meksyku. Armia rewolucyjna po wtargnięciu do miasta zażądała pieniędzy od właścicieli. Jeden z nich został zamordowany, gdyż odmówił. Spowodowało to zamknięcie kopalni w latach 1911-1922.
Jaskinia Mieczy
W 1910 r. przypadkiem odkryto Cueva de las Espadas – Jaskinię Mieczy, znajdującą się 120 m pod powierzchnią ziemi. Komnata szeroka na ok. 80 m była wypełniona makrokryształami selenitu, osiągającymi nawet 2 m długości i 25 cm średnicy. Z czasem ostała wyeksploatowana. Spowodowało to zmiany mikroklimatu, a w konsekwencji przezroczyste kryształy stały się matowe i zabrudzone. Wiele z nich znajduje się w muzeach różnych państw.
Kaplica Sykstyńska kryształów
Odkrycia nowej jaskini dokonano w kwietniu 2000 roku, kiedy bracia Juan i Pedro Sanchez, pracujący dla spółki Industrias Penoles, wiercili nowy tunel. Ich przełożony, inżynier Roberto Gonzalez, nakazał poprowadzić odwiert inną drogą. Niektórzy górnicy obawiali się, że kryształy spowodują kłopoty firmy i próbowali je zniszczyć. W celu ich ochrony zainstalowano specjalne drzwi. Władze kopalni obawiały się, że poziom wód gruntowych może zagrozić całemu przedsiębiorstwu. Początkowe pomiary okazały się całkowicie błędne.
Cueva de los Cristales znajduje się ok. 300 metrów pod ziemią i 30 pod głównym pokładem wapienia. Zawiera krzyształy selenitu, osiągające nawet 15 metrów długości. Stworzyły je roztwory hydrotermalne ze znajdującej się trzy mile niżej komory magmy.
To jest Kaplica Sykstyńska kryształów – tymi słowami określił odkrycie Juan Manuel García-Ruiz, geolog z Uniwersytetu Grenady w Hiszpanii. By odkryć, jak możliwe było ich powstanie, García-Ruiz zbadał niewielkie ilości roztworów, jakie znalazły się w kieszeniach skalnych. Uważa, że przyczyną było nie tylko bardzo wysokie stężenie procentowe, ale też stała temperatura ok. 58°C, która prawie nie ulegała zmianom. Przy tej temperaturze obficie występujący w wodzie anhydryt, przeobraził się w gips, który mógł stworzyć monumentalne kryształy.
Początkowo planowano założyć oświetlenie elekryczne, podłogę zalać betonem i wykopać bezpośrednie przejście dla turystów. Pamiętano jednak o zniszczeniu Jaskini Mieczy. W związku z szacowaną wartością rynkową oraz kruchością kryształów, władze kopalni podjęły radykalną politykę ochronną. Zwiedzanie jest zabronione. Dostęp jest możliwy tylko dla naukowców, których celem jest badanie i konserwacja tego miejsca. Może minąć kilkadziesiąt lat, nim otwarcie dla szerokiej publiczności będzie możliwe.
Mikroklimat
Poważnym problemem jest temperatura 150°F (ok. 65,5°C) oraz wilgotność powietrza wynosząca 100%. Ograniczona możliwość sztucznego oświetlenia powoduje, że uzyskanie jasnych, wyraźnych fotografii stało się nie lada wyzwaniem. Przy znacznej wilgotności naturalny mechanizm chłodzenia ciała jest praktycznie bezużyteczny. Para może skondensować się w płucach, uwalniając wiele energii. Środowisko to jest na granicy ludzkiej wytrzymałości. Przebywanie w nim może skończyć się śmiercią. Co ciekawe, aparaty fotograficzne psują się, jeśli w momencie uruchomienia nie osiągną temperatury otoczenia.
Źródła
- (ang.) National Geographic News
- (ang.) Galeria i opis podróży Richarda D. Fishera
- (ang.) Crystal Cave of the Giants
- (ang.) Crystal Cave of Giants in Mexico
- (ang.) Naica Project
Galerie
Szanidar - rozległa jaskinia w Kurdystanie w północnej części Iraku, w pobliżu granicy tureckiej. Położona na wysokości 822 m n.p.m. w południowych zboczach masywu Baradost, ma powierzchnię ok. 1000 m2, była wykorzystywana jako miejsce obozowania od czasów paleolitu.
Zawiera warstwy archeologiczne z paleolitu i mezolitu. Grubość złoża sięga 14 m, prace w tym stanowisku archeologicznym prowadził Ralph Solecki w latach 1951-1965.
W warstwach najgłębszych odkryto przemysły mustierskie i 8 szkieletów neandertalczyków. Znaleziska te datowano metodą C14 na okres 48-44 tys. lat p.n.e. Badania palinologiczne wykazały przy jednym ze szkieletów obecność licznych szczątków kwiatów. Prawdopodobnie ciało zostało złożone na łożu z kwiatów pomiędzy majem a lipcem.
W jaskini rozpoznano również przemysł kultury baradosteńskiej (datowany na 33-25 tys. lat p.n.e.) oraz przemysł związany z kulturą zarzyjską (datowany na 10-8 tys. lat p.n.e., po części związany z mezolityczną osadą w Zawi Szemi).
Zobacz też
- Zawi Szemi Szanidar
Źródła:
- Michel Brézillon, Encyklopedia kultur pradziejowych, WAiF, Warszawa, 1981, ISBN 83-221-0143-0
- Piotr Bieliński, Starożytny Bliski Wschód. Od początków gospodarki rolniczej do wprowadzenia pisma, PWN, Warszawa 1985, ISBN 83-01-05519-7
Ten artykuł wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Uwaga: Aby ułatwić pracę, dodaj do szablonu parametr |data=2009-11
Cap-Blanc - jaskinia w południowo-zachodniej Francji, w dep. Dordogne. W 1910 odkryto w niej malowidła i ryty naskalne pochodzące z górnego paleolitu (od ok. 40 tys. do ok. 14 tys. lat p.n.e.). Namalowane są tam wizerunki, gł. koni i bizonów (prawie naturalnej wielkości).
Ogof Draenen, jaskinia krasowa, położona 20 km na północny zachód od miejscowości Merthyr Tydfil w Walia, Wielka Brytania. Odkryta w 1991, jedna z najdłuższych jaskiń świata (23 pozycja). Długość: 66,1 km, deniwelacja: 98 metrów.
Pol an Ionain (Poll-an-Ionain); komercyjna nazwa Doolin Cave – jaskinia krasowa w pobliżu Doolin (hr. Clare, Irlandia), w zachodniej części Burren. Znana z olbrzymiego stalaktytu o długości 7,3 m.
Odkryta w 1952 przez angielskich speleologów. Od 2006 udostępniona dla ruchu turystycznego.
Linki zewnętrzne