Zabytkowe centrum (chora) z Klasztorem św. Jana Teologa i Grotą Apokalipsy na wyspie Patmosa

Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO

Kraj
 Grecja

Typ
mieszany

Spełniane kryterium
iii, iv, vi

Charakterystyka
#942

Regionb
Europa i Ameryka Północna

Historia wpisania na listę

Wpisanie na listę
1999
na 23. sesji

a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO

Mozaika nad wejściem do Groty Apokalipsy przedstawiająca Jana Ewangelistę (z prawej) oraz jego ucznia Prochorosa, który notuje apokaliptyczne wizje Jana

Grota Apokalipsy (gr. Το Σπηλαίο της Αποκαλύψεως) – jaskinia znajdująca się w połowie wysokości góry na greckiej wyspie Patmos w drodze między miejscowościami Chora i Skala.

Uważa się, że w tym miejscu Jan Ewangelista przeżył wizję opisaną w Apokalipsie.

W 1999 r. UNESCO wpisało Grotę Apokalipsy wraz z Klasztorem Świętego Jana Teologa na listę światowego dziedzictwa.

Źródła

• IV MIĘDZYNARODOWE SEMINARIUM PROJEKTU COESIMA PATMOS 16-18 czerwca 2006 r.

Linki zewnętrzne

• Zdjęcie wejścia do Groty Apokalipsy
• Zdjęcie wewnątrz Groty Apokalipsy
• Zdjęcie kaplicy przed wejściem

p • d • e

Greckie obiekty na liście dziedzictwa UNESCO

Świątynia Apollina Epikuriosa w Bassaj • Akropol ateński • Stanowisko archeologiczne w Delfach • Średniowieczne miasto Rodos • Meteory • Góra Athos • Wczesnochrześcijańskie i bizantyńskie zabytki w Salonikach • Sanktuarium Asklepiosa w Epidauros • Stanowisko archeologiczne w Mistrze • Stanowisko archeologiczne w Olimpii • Klasztory Dafni, Osios Lukas i Nea Moni na Chios • Wyspa Delos • Pythagorion i Herajon na wyspie Samos • Stanowisko archeologiczne w Werginie • Stanowiska archeologiczne w Mykenach i Tirynsie • Zabytkowe centrum (chora) z Klasztorem św. Jana Teologa i Grotą Apokalipsy na wyspie Patmos • Stare miasto w Korfu

Plan jaskini

Położenie
Francja, departament Dordogne
w pobliżu Montignac

Długość
ok. 250 m

Deniwelacja
30 m

Ekspozycja otworów
ku NW

Data odkrycia
1940 r.

Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Strona internetowa jaskini

Rysunek konia z jaskini Lascaux

Rysunek “jednorożca” z jaskini w Lascaux

Malowidło z Lascaux

Lascaux to jaskinia krasowa w Akwitanii, w południowo-zachodniej części Francji, w której w 1940 roku odkryto rysunki i malowidła wykonane na ścianach w okresie paleolitu.

Jaskinia została przypadkowo odkryta w roku 1940 przez czterech chłopców wyciągających psa ze szczeliny. Czas powstania malowideł określany jest na wczesny okres kultury magdaleńskiej (15 000 - 13 000 p.n.e.). Zespół malowideł zdobiący ściany jaskini pochodzi z różnych epok i przedstawia przede wszystkim zwierzęta. Na około 150 metrach korytarzy umieszczonych jest około 150 malowideł i ponad 15 000 rytów skalnych. Naskalne rysunki przedstawiają głównie zwierzęta roślinożerne (jelenie, byki, bizony i konie). Można zaobserwować stopniowe doskonalenie rysunków przez paleolitycznych artystów – poszczególne rysunki powstawały prawdopodobnie w dużych odstępach czasu (nawet dziesiątek lat). Szczególnie interesująca jest tak zwana Sala Byków, w której przedstawiono cztery monumentalne byki (tury) obrysowane czarnym, grubym konturem wypełnionym plamami czerwieni i czerni. Twórca zastosował elementy tzw. perspektywy skręconej: np. w malowidle przedstawiającym byka (rysunek wielkości 3 m) artysta ukazuje z profilu biegnącego byka, którego rogi ukazane są od przodu. Największy fryz powstały w okresie paleolitu, w centralnej części ukazuje trzy zwierzęta: konia, byka i rena. Jest to najbardziej znany fragment malowidła należącego do ciekawszych elementów tego wspaniałego zabytku. Rzadko pojawiała się postać człowieka, jeżeli już jest to pokazana w prymitywny sposób.

Spis treści

• 1 Technologia malarska
• 2 Zagrożenia
• 3 Zobacz też
• 4 Linki zewnętrzne
• 5 Przypisy

//

Technologia malarska

Malowidła zostały wykonane farbami otrzymanymi za pomocą barwników pochodzenia naturalnego:

• czerń – uzyskano z węgla drzewnego
• czerwień, żółć i purpurę – ze związków żelaza, głównie ochry

Farby nakładane były palcami lub pędzlami wykonanymi z włosia lub mchu. Stosowano też wydrążone kości jako prymitywny aerograf.

Zagrożenia

Ze względu na zagrożenia dla malowideł jaskinia jest zamknięta dla zwiedzajacych..

Zobacz też

• archeologia
• sztuka, malarstwo, sztuka prehistoryczna
• odkrycia archeologiczne

Linki zewnętrzne

• Krótki przewodnik po jaskini Lascaux (po polsku)
• http://www.culture.fr/culture/arcnat/lascaux/en/

Przypisy

1. ↑ Artrykuł “Jaskinia potrzebuje pomocy”

Obszar, na którym znajdują się jaskinie Mulu

Jaskinie Mulu - zespół jednych z największych jaskiń na świecia znajdujący się na terenie Parku Narodowego Gunung Mulu w Malezji na wyspie Borneo. Znajdują się w górach Crockera na zboczu góry Mulu (2377 m n.p.m.). Cały system jaskiń znajduje się na odcinku ok. 200 km.

Wnętrze jednej z jaskiń

Po przekształceniu części stanu Sarawak na wyspie Borneo w park narodowy w roku 1978 zespół brytyjskich grotołazów na prośbę władz malezyjskich zbadał wnętzra jaskiń. Przez 15 miesięcy grupa ok. 100 naukowców przebywała w trudno dostępnym rejonie, który zamieszkiwany jest przez plemię Penan.

W ukrytej dolinie znalezione zostało przejście, które zostało nazwane Jaskinią Przepowiedni. Jest długa na 1,6 km i została w całości przebyta przez grotołazów dopiero w roku 1981. Podziemny kanał prowadzi do największej z nich nazwanej Salą Sarawaku. Jest o wymiarach: długość - 701m, szerokość - 396m i wysokość - minimum 70m.

Inne bardziej znane jaskinie to: Jaskinia Jelenia, Jaskinia Wiatrów, Jaskinia Pomyślności.

Na terenie jaskiń spotkać można różnorakie zwiarzęta : ślepe pająki, półprzezroczyste kraby, białe węże. Po zmroku wnętrze wypełnia się nietoperzami i jerzykami.

Cały system jaskin i obszar parku narodowego został wpisany na listę organizacji ONZ UNESCO.

Bibliografia

Cudowny Świat/Najpiękniejsze zakątki i krajobrazy, Przegląd Readers’s Digest, Warszawa 2000, ISBN 83-88243-10-1

Linki zewnętrzne

• Strona o jaskiniach Mulu (en)
• Foto galeria 2007

Jaskinia Lucasa

Jaskinie Jenolan (ang. Jenolan Caves) to kompleks jaskiń krasowych, znajdujących się w australijskich Górach Błękitnych, 175 km na zachód od Sydney. Stanowią jedną z największych atrakcji turystycznych w Australii. Są to najstarsze otwarte jaskinie na świecie. mają 340 milionów lat. W jaskiniach znajduje się wiele spektakularnych formacji krasowych (heliktyty, stalaktyty, stalagnaty) większość jaskiń jest łatwo dostępna dla zwiedzających i jest dobrze oświetlona.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Turystyka
• 3 Linki zewnętrzne
• 4 Przypisy

//

Historia

Lokalne plemię aborygeńskie Gundengarra nadało jaskiniom nazwę ‘Binoomea’ (Ciemne miejsca) ale Aborygeni nie zapuszczali się wewnątrz jaskiń unikając nawet przebywania w ich okolicach. Pierwszym europejczykiem który odkrył jaskinie był James Whalam który w 1838 przypadkowo natknął się na jedno z licznych wejść do jaskiń.

Początkowo znane były jako Fish River Caves, w 1866 przeszły na własność rządu Nowej Południowej Walii, ich administratorem został Jeremiah Wilson. Wilson zbadał i opisał znane jeszcze przed jego przybyciem jaskinie Elder i Lucas, a także odkrył nieznane wcześniej jaskinie Imperial, Left Imperial (znaną teraz jako Chifley), Jersey i Jubilee. Jaskinie szybko stały się popularną atrakcją turystyczną i zanim wprowadzono zakaz dotykania czy zabierania kawałków formacji krasowych na pamiątkę w 1872 odwiedzający je turyści dokonali wielu szkód.

Ich współczesna nazwa “Jenolan” została przyjęta w 1884, w języku lokalnego plemienia aborygenów oznacza ono “wysoko położone miejsce” – taką samą nazwę nosi położony niedaleko od jaskiń szczyt Fenolan.

W 1903 następny administrator James Wiburd odkrył następne jaskienie – River, Skeleton (obecna nazwa – Pool of Cerberuj), Temple of Baal, Orient i Gibbon Cave. Jaskinia Chifley w (wcześniej znana jako Left Imperial Cave ale w 1952 nazwana imieniem australijskiego premiera Bena Chiefleya) była jedną z pierwszych jaskiń na świecie oświetloną prądem elektrycznym (1880). Z kolei Orient Cave była pierwsza jaskinią w Australii która została wyczyszczona przy użyciu pary wodnej (1968).

Turystyka

Jaskinie Jenolan odwiedzane są rocznie przez ponad 250.000 turystów co czyni je jedną z najbardziej popularnych atrakcji turystycznych w Nowej Południowej Walii. 9 z jaskiń jest otwartych na co dzień do normalnego zwiedzania, kilka innych jest dostępnych dla speleologów i zorganizowanych grup turystycznych.

Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Jaskinie Jenolan

Linki zewnętrzne

• Jenolan Caves Reserve Trust (ang.)
• Jenolan Caves Resort (ang.)
• Gateway to Jenolan Caves (ang.)

Przypisy

1. ↑ Tests show Jenolan Caves among world’s oldest. W: ABC News Online . Australian Broadcasting Corporation. (ang.)
2. ↑ Colchester, D.M., Osborne, R.A.L., Pogson, R.E., Zwingmann, H., 2006, Carboniferous clay deposits from Jenolan Caves, New South Wales: implications for timing of speleogenesis and regional geology, Australian Journal of Earth Sciences, 53(3), s377-405 (ang.)

Ten artykuł lub sekcja wymaga uzupełnienia o najświeższe informacje.
Niektóre treści są już nieaktualne.
Uaktualnij artykuł tak, aby opisywał prawidłowo ostatnie wydarzenia i usuń ten szablon po zakończeniu prac.

Najdłuższe jaskinie na świecie:

Lp
Nazwa
Państwo
Głębokość
Długość

1
Mammoth Cave System
USA
- 116m
579364m

2
Optimisticzeskaja
Ukraina
- 20m
214000m

3
Jewel Cave
USA
- 181m
207718m

4
Hölloch
Szwajcaria
- 941m
189026m

5
Lechuguilla Cave
USA
- 478m
180096m

6
Wind Cave
USA
- 198m
176288m

7
Fisher Ridge Cave System
USA
- 108m
172008m

8
Siebenhengste-hohgant-Höhlensystem
Szwajcaria
-1340m
145000m

9
Sistema Ox Bel Ha
Meksyk

133439m

10
Ozernaja
Ukraina
- 20m
122000m

11
Gua Air jernih
Malezja
- 355m
109000m

12
Réseau de la Coumo d’Hyouernedo
Francja
- 973m
105767m

13
Toca da Boa Vista
Brazylia

102000m

14
Grubstein-Westwandhohle
Austria

100485m

15
Ojo Guarena
Hiszpania

100040m

16
Sistema Purificacion
Meksyk
- 953m
93755m

17
Bullita Cave System
Australia
- 23m
93000m

18
Zołuszka
Mołdawia
- 30m
92000m

19
Hirlatzhöhle
Austria
-1070m
91800m

20
Raucherkarhöhle
Austria
- 766m
82686m

21
Friars Hole Cave System
USA
- 188m
73288m

22
Ease Gill Cave System
Wlk. Brytania
- 211m
70500m

23
Ogof Draenen
Wlk. Brytania
- 98m
66120m

24
Kazumura - Olaa Cave System
USA
-1102m
65500m

25
Organ (Greenbrier) Cave System
USA
- 148m
63569m

26
Nohoch Nah Chich
Meksyk
- 73m
61143m

27
Réseau de L’Alpe
Francja
- 655m
60247m

28
Red Del Silencio
Hiszpania
- 542m
60000m

29
Dachstein-Mammuthöhle
Austria
-1199m
58532m

30
Bolszaja Oresznaja
Rosja
- 190m
58000m

31
Barenschacht
Szwajcaria
- 946m
57800m

32
Botowskaja
Rosja
- 6m
57256m

33
Arresteliako Ziloa/Lézia (le rateau)
Francja
- 838m
57061m

34
Kap-Kutan/Promeżutocznaja
Turkmenistan
- 310m
57000m

35
Dos Ojos system
Meksyk

56672m

36
Schwarzmooskogelsystem 1623/40
Austria
-1030m
56073m

37
Sistema Huautla
Meksyk
-1475m
55953m

38
Système du Granier
Francja
- 513m
55327m

39
Mamo Kanada
Nowa Gwinea
- 528m
54800m

40
La Pierre Saint Martin / Piedra San Martin
Francja / Hiszpania
-1342m
53950m

41
Blue Spring Cave
USA
- 61m
53431m

42
Complesso Del Monte Corchia
Włochy
-1190m
52300m

43
Martin Ridge System
USA
- 96m
51884m

44
Réseau de la Dent de Crolles
Francja
- 603m
50101m

45
Lamprechtsofen–Vogelschacht
Austria
-1632m
50000m

46
Ogof Ffynnon Ddu
Wlk. Brytania
- 308m
50000m

47
Carlsbad Cavern
USA
- 316m
49680m

48
Crevice Cave
USA

45564m

49
Kolkbluser-Monsterhöhle
Austria
- 723m
44487m

50
Cumberland Caverns
USA
- 61m
44444m

51
Santo Tomas (gran caverna de)
Kuba

44165m

52
Pestera Vintului
Rumunia
- 170m
42165m

53
Eisriesenwelt
Austria
- 407m
42000m

54
Scott Hollow Cave
USA
- 174m
41843m

55
Sistema de los Cuatro V.
Hiszpania

41079m

56
Trou qui Souffle
Francja
- 670m
41000m

57
Bulmer Caverns
Nowa Zelandia
- 749m
40600m

58
Cueva del Tecolote
Meksyk
- 424m
40475m

59
sima del Hayal de Ponata (SI44)
Hiszpania
- 220m
40000m

60
Teng Long Dong
Chiny

40000m

61
Sloans Valley Cave System
USA
- 73m
39640m

62
Sistema del Canalon de los Desvios
Hiszpania
- 733m
39217m

63
Xanadu Cave System
USA
- 70m
38307m

64
Sistema Cuetzalan - Atepolihuit
Meksyk
- 658m
37676m

65
The Hole (Boggs Cave)
USA
- 69m
37020m

66
Complesso della Codula di Luna
Włochy
- 331m
37000m

67
Whigpistle Cave (MCNP)
USA

36209m

68
Coral Cave System
USA

36058m

69
Binkley’s Cave System
USA
- 43m
35567m

70
Blue Spring Cave
USA
- 38m
35567m

71
Complesso di Piaggia Bella
Włochy
- 961m
35500m

72
Sima del Mortero de Astrana
Hiszpania
- 548m
35000m

73
Tantalhöhle
Austria
- 435m
34554m

74
Sistema Aranonera
Hiszpania
-1349m
34500m

75
Atea Kanada
Nowa Gwinea
- 350m
34500m

76
Ogof Agen Allwedd
Wlk. Brytania
- 150m
34100m

77
Sistemul Poienita-Humpleu
Rumunia
- 308m
34000m

78
Hidden River System
USA
- 49m
33957m

79
Grotte de la Luire
Francja
- 547m
33700m

80
Culverson Creek Cave System
USA
- 122m
33507m

81
Silberensystem
Szwajcaria
- 847m
32685m

82
Sistema Cueto-Coventosa-Cobera
Hiszpania
- 815m
32529m

83
System Amaterskej a Punkevni Jesky.
Czechy
- 497m
32500m

84
Réseau Souterrain du Verneau
Francja
- 387m
32100m

85
Honey Creek Cave
USA
- 30m
32074m

86
Kijahe (Xontjoa) Shunthua
Meksyk
-1223m
31373m

87
Grotta di Monte Cucco
Włochy
- 929m
31300m

88
Gouffre Berger - Gouffre de la Fromagere
Francja
-1271m
31190m

89
Leon Sinks Cave System
USA
- 95m
30488m

90
Creux de la Litorne grotte de Prérouge
Francja
- 420m
30469m

91
Cosanostraloch-Berger-Platteneck Höhle
Austria
-1291m
30396m

92
Cueva Fuentes
Kuba

30000m

93
Ellis Basin System
Nowa Zelandia
- 775m
29804m

94
Gouffre de Padirac
Francja
- 230m
29000m

95
Windymouth (Wind) Cave
USA

28968m

96
System Demanovskych jaskyn
Słowacja

28600m

97
Réseau de Coufin-Chevaline
Francja
- 411m
28542m

98
Lilburn Cave
USA
- 155m
28061m

99
Jagerbrunntrogsystem
Austria
-1078m
28026m

100
Ogof Daren Cilau
Wlk. Brytania
- 190m
28000m

Zobacz też

• Najdłuższe jaskinie w Polsce
• Najgłębsze jaskinie świata
• Najgłębsze jaskinie w Polsce

Linki zewnętrzne

• zestawienie ponad 1500 najdłuższych jaskiń na świecie
• World’s Longest Caves (ang.)

Spis treści

• 1 Historia
  • 1.1 Jaskinia Mieczy
  • 1.2 Kaplica Sykstyńska kryształów
• 2 Mikroklimat
• 3 Źródła
  • 3.1 Galerie

//

Historia

Naica w języku Indian Tarahumara znaczy cieniste miejsce. W 1794 r. odkryto w tych rejonach żyłę srebra i trochę złota. Eksploatację na szeroką skalę rozpoczęto w 1900 r., kiedy wzrosło zapotrzebowanie na cynk.

Podczas rewolucji meksykańskiej kopalnia przynosiła wielkie zyski. Do dziś jest jednym z ważniejszych dostawców surowców mineralnych w Meksyku. Armia rewolucyjna po wtargnięciu do miasta zażądała pieniędzy od właścicieli. Jeden z nich został zamordowany, gdyż odmówił. Spowodowało to zamknięcie kopalni w latach 1911-1922.

Jaskinia Mieczy

W 1910 r. przypadkiem odkryto Cueva de las Espadas – Jaskinię Mieczy, znajdującą się 120 m pod powierzchnią ziemi. Komnata szeroka na ok. 80 m była wypełniona makrokryształami selenitu, osiągającymi nawet 2 m długości i 25 cm średnicy. Z czasem ostała wyeksploatowana. Spowodowało to zmiany mikroklimatu, a w konsekwencji przezroczyste kryształy stały się matowe i zabrudzone. Wiele z nich znajduje się w muzeach różnych państw.

Kaplica Sykstyńska kryształów

Odkrycia nowej jaskini dokonano w kwietniu 2000 roku, kiedy bracia Juan i Pedro Sanchez, pracujący dla spółki Industrias Penoles, wiercili nowy tunel. Ich przełożony, inżynier Roberto Gonzalez, nakazał poprowadzić odwiert inną drogą. Niektórzy górnicy obawiali się, że kryształy spowodują kłopoty firmy i próbowali je zniszczyć. W celu ich ochrony zainstalowano specjalne drzwi. Władze kopalni obawiały się, że poziom wód gruntowych może zagrozić całemu przedsiębiorstwu. Początkowe pomiary okazały się całkowicie błędne.

Cueva de los Cristales znajduje się ok. 300 metrów pod ziemią i 30 pod głównym pokładem wapienia. Zawiera krzyształy selenitu, osiągające nawet 15 metrów długości. Stworzyły je roztwory hydrotermalne ze znajdującej się trzy mile niżej komory magmy.

To jest Kaplica Sykstyńska kryształów – tymi słowami określił odkrycie Juan Manuel García-Ruiz, geolog z Uniwersytetu Grenady w Hiszpanii. By odkryć, jak możliwe było ich powstanie, García-Ruiz zbadał niewielkie ilości roztworów, jakie znalazły się w kieszeniach skalnych. Uważa, że przyczyną było nie tylko bardzo wysokie stężenie procentowe, ale też stała temperatura ok. 58°C, która prawie nie ulegała zmianom. Przy tej temperaturze obficie występujący w wodzie anhydryt, przeobraził się w gips, który mógł stworzyć monumentalne kryształy.

Początkowo planowano założyć oświetlenie elekryczne, podłogę zalać betonem i wykopać bezpośrednie przejście dla turystów. Pamiętano jednak o zniszczeniu Jaskini Mieczy. W związku z szacowaną wartością rynkową oraz kruchością kryształów, władze kopalni podjęły radykalną politykę ochronną. Zwiedzanie jest zabronione. Dostęp jest możliwy tylko dla naukowców, których celem jest badanie i konserwacja tego miejsca. Może minąć kilkadziesiąt lat, nim otwarcie dla szerokiej publiczności będzie możliwe.

Mikroklimat

Poważnym problemem jest temperatura 150°F (ok. 65,5°C) oraz wilgotność powietrza wynosząca 100%. Ograniczona możliwość sztucznego oświetlenia powoduje, że uzyskanie jasnych, wyraźnych fotografii stało się nie lada wyzwaniem. Przy znacznej wilgotności naturalny mechanizm chłodzenia ciała jest praktycznie bezużyteczny. Para może skondensować się w płucach, uwalniając wiele energii. Środowisko to jest na granicy ludzkiej wytrzymałości. Przebywanie w nim może skończyć się śmiercią. Co ciekawe, aparaty fotograficzne psują się, jeśli w momencie uruchomienia nie osiągną temperatury otoczenia.

Źródła

• (ang.) National Geographic News
• (ang.) Galeria i opis podróży Richarda D. Fishera
• (ang.) Crystal Cave of the Giants
• (ang.) Crystal Cave of Giants in Mexico
• (ang.) Naica Project

Galerie

• znik.wbc.lublin.pl
• The Giant Crystal Caves of Naica

Jaskinia Szanidar

Szanidar - rozległa jaskinia w Kurdystanie w północnej części Iraku, w pobliżu granicy tureckiej. Położona na wysokości 822 m n.p.m. w południowych zboczach masywu Baradost, ma powierzchnię ok. 1000 m2, była wykorzystywana jako miejsce obozowania od czasów paleolitu.

Zawiera warstwy archeologiczne z paleolitu i mezolitu. Grubość złoża sięga 14 m, prace w tym stanowisku archeologicznym prowadził Ralph Solecki w latach 1951-1965.

W warstwach najgłębszych odkryto przemysły mustierskie i 8 szkieletów neandertalczyków. Znaleziska te datowano metodą C14 na okres 48-44 tys. lat p.n.e. Badania palinologiczne wykazały przy jednym ze szkieletów obecność licznych szczątków kwiatów. Prawdopodobnie ciało zostało złożone na łożu z kwiatów pomiędzy majem a lipcem.

W jaskini rozpoznano również przemysł kultury baradosteńskiej (datowany na 33-25 tys. lat p.n.e.) oraz przemysł związany z kulturą zarzyjską (datowany na 10-8 tys. lat p.n.e., po części związany z mezolityczną osadą w Zawi Szemi).

Zobacz też

• Zawi Szemi Szanidar

Źródła:

• Michel Brézillon, Encyklopedia kultur pradziejowych, WAiF, Warszawa, 1981, ISBN 83-221-0143-0
• Piotr Bieliński, Starożytny Bliski Wschód. Od początków gospodarki rolniczej do wprowadzenia pisma, PWN, Warszawa 1985, ISBN 83-01-05519-7

Cap-Blanc - jaskinia w południowo-zachodniej Francji, w dep. Dordogne. W 1910 odkryto w niej malowidła i ryty naskalne pochodzące z górnego paleolitu (od ok. 40 tys. do ok. 14 tys. lat p.n.e.). Namalowane są tam wizerunki, gł. koni i bizonów (prawie naturalnej wielkości).

Odkryta w 1952 przez angielskich speleologów. Od 2006 udostępniona dla ruchu turystycznego.

Linki zewnętrzne

Strona domowa w języku angielskim